Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΗΜΩΝ ΔΟΣΙΘΕΟΣ

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΗΜΩΝ ΔΟΣΙΘΕΟΣ

Οι αληθινές στατιστικές

Πριν από το 1685 το χωριό ονομαζόταν Ράχοβα. Ο καθολικός ιερέας Πιερ Αντόνιο Πασίφικο τον 18 ον αιώνα το ονόμαζαν Αράχωβα.

Ο Ι. Ραγκαβής αναφέρει:
Το 1851 στην Αράχωβα απογράφησαν 116 σπίτια με 563 κατοίκους.
Το 1879 είχε 701 κατοίκους.
Το 1889 .... 362.
Το 1896 ..... 573.
Το 1920 ..... 35.
Το 1928 ..... 275.

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.X.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.


Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.


Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη•
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική•
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.


Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε•
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.


Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—


Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα• είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ


In a large Greek Colony. 200 BC

That things in the Colony are not what they should be
no one can doubt any longer,
and though in spite of everything we do go forward,
maybe—as more than a few believe—the time has come
to bring in a Political Reformer.

But here’s the problem, here’s the hitch:
they make a tremendous fuss
about everything, these Reformers.
(What a relief it would be
if no one ever needed them.) They probe everywhere,
question the smallest detail,
and right away think up radical changes
that demand immediate execution.

Also, they have a liking for sacrifice:
Get rid of that property;
your owning it is risky:
properties like those are exactly what ruin colonies.
Get rid of that income,
and the other connected with it,
and this third, as a natural consequence:
they are substantial, but what can one do?
the responsibility they create for you is damaging.

And as they proceed with their investigation,
they find an endless number of useless things to eliminate—
things that are, however, difficult to get rid of.

And when, all being well, they finish the job,
every detail now diagnosed and sliced away,
and they retire, also taking the wages due to them—
it will be a miracle if anything’s left at all
after such surgical efficiency.

Maybe the moment has not yet arrived.
Let’s not be too hasty: haste is a dangerous thing.
Untimely measures bring repentance.
Certainly, and unhappily, many things in the Colony are absurd.
But is there anything human without some fault?
And after all, you see, we do go forward.

Translated by Edmund Keely and Philip Sherrard

C. P. KAVAFY

Greece

First Greece taught us that free men can be brave, and that no defeat is meant to last for ever.
This small nation proved to be worthy of its history.

Albert Camus

Ήλθε η θλίψη;

Σε αυτές τις μέρες του φόβου σκεφτόμουν ξανά τον δάσκαλο, να μας προστατέψει. Κατάλαβε άραγε ποτέ όσο ζούσε, πόσο μας επηρέασε με το παραδειγμα του. Το χρειαζόμαστε στους σκοτεινούς καιρούς όπου βυθιζόμαστε.

Θυμάσαι τον δάσκαλο που μας έλεγε ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε τον ήρωα, να μη πηγαίνουμε γυρεύοντας να βρεθούμε μπλεγμένοι.

Οι άνθρωποι έλεγε εύκολα προσβάλλονται και τότε δεν κοιτάνε το συμφέρον τους, κοιτάνε να έχουν θέληση, να είναι "κάποιοι" και ας κάνουνε βλακείες με αποτέλεσμα να μπαίνουν σε περιπέτειες και να καταλήγουν να πληρώνουν τη νύφη.

Φοβόταν πολύ ότι η βλακεία των άλλων μπορεί να σε μπλέξει. Εσύ καλά οδηγείς στο δρόμο. Πρέπει να έχεις τον νου σου στον άλλο που έρχεται από απέναντι.

Τον μπέρδευαν τα κακομαθημένα τα "ταϊσμένα"... όπως έλεγε τα μαλθακά παιδιά που τα ταϊζουν αντί να τα αφήσουν να βοσκήσουν, τα δευκολύνουν αντί να τα αφήσουν να αγωνιστούν και να ευχαριστηθούν το κηνύγι και την άσκηση.

Η ευκολία κρύβει παγίδες.

Δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν προκλητικά ή απλά βλάκες. Και αντιδρούσε στην βλακεία σαν να ήταν πρόκληση. Καταλάβαινε πόσο πολύπλοκα είναι τα πράγματα και πόσο δεν πρέπει να παίζουμε με τη φωτιά.

Αυτό που δεν ανεχόταν ήταν η ηλιθιότητα του πλήθους που δοξάζει τον Χριστό και μετά από λίγες μέρες τον σταυρώνει.

Αυτό που δεν χώνεψε ποτέ είναι ο λαϊκισμός Τι περιμένεις από μια κοινωνία που ψηφίζει αντικοινωνικές προσωπικότητες να την εκπροσωπήσουν.

Θυμάσαι μια φορά που βλέπαμε στην τηλεόραση μια λαοθάλασσα να γεμίζει τους δρόμους της Αθήνας. Μας έλεγε: Πόσοι από αυτούς δεν συνεργάστηκαν με του Γερμανούς και με τη διακτορία; Πόσοι δωροδοκούνται; Πόσοι δωροδοκούν; Πόσοι πήραν μίζες; Πόσοι πήραν σύνταξη στα 35 ή 45; Πόσοι διορίστηκαν χαριστικά;

Θυμάσαι που έλεγε: Οι άπληστοι τώρα κάνουν πάρτι. Δεν θα έλθει η θλίψη;

Χρονότοποι σύνθετοι και διασκεδαστικοί

Πώς είναι για τα παιδιά Ελλήνων, αγροτών, μαστόρων, δασκάλων, παπάδων, να μεγαλώνουν στην ίδια γειτονιά, ας πούμε στα Σκαπετιάνικα που γεννήθηκε 300 χρόνια πριν ο ομόζηλος των πατέρων της Εκκλησίας Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος Β'. Στο ίδο χωριό που θεμελιώθηκε ένα από τα πρώτα σχολεία μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους.

Πιο πέρα, δυτικά, το μονοπάτι που πήρε ο μέγας Αλέξανδρος όταν ανέβηκε στα Αοράνια, στον Χελμό, στο κρύο βουνό, να βρει τα ύδατα της Στυγός, το αθάνατο νερό. Πιο νότια οι αρχαίες κερκίδες του Θεάτρου της Αιγείρας.

Πιο ανατολικά το πηγάδι του Φενεού που σκοτώθηκαν Έλληνες στον φρικτό εμφύλιο.

Μάχες των πόλεων της Αχαϊκής συμπολιτείας, και μάχες με τους Τούρκους... Ελληνική Μυθολογία, Οδύσσεια και Ιλιάδα, βυζαντινοί ύμνοι, Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα Νικητήρια... δηματικά τραγούδια, χοροί αντικριστοί και κυκλωτικοί που εδώ και πάνω από 100 χρόνια είναι οι ίδιοι.

Μεγαλώσαμε σε χρονότοπους που συμπύκωναν αιώνες γεωγραφίας και ιστορίας. Μέσα σε ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα. Ο καθένας μας είναι μια πολυφωνική χορωδία. Πολλές φωνές, γέλια, κραυγές, κλάματα, φθόγγοι...

Τόσα στρώμα έχει αυτή ηγλώσσα, πώς να μη γίνουμε ένας λαός, που τραγουδά, χορεύει και γράφει ποίηση...

Κάθε στροφή στη ζωή και μια συγκίνηση. Γι αυτό μιλάμε πολύ. Και εμπλέκουμε τους επισκέπτες μας σε σύνθετες και αστείες ιστορίες.

Μετά από όλα αυτά... Πώς να μη πιστέψουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου; Δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Πώς να γίνουμε σοβαροί; Πώς να πάρουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά;

Και όλα να καταστραφούν με αυτή την τωρινή κρίση... κάθαρση θα είναι... θα είναι αβάσταχτος ο πόνος, αλλά θα γίνουμε πιο αληθινοί... έχουμε περάσει και χειρότερα.

Ένα δεν πρέπει να κάνουμε καταναλωτικό, ρηχό, εργαλειακό προϊόν, την Ελληνική γλώσσα. Για να μη σταματήσουμε να γράφουμε ποίηση.

Κυβερνήτης της Ελλάδος

«...Ελπίζω ότι όσοι εξ' υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσιαυπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της...»

«...εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Ιωάννης Καποδίστριας πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ' Εθνοσυνέλευση

Έξω... στον χρόνο

Θυμάσαι... τον χρόνο της ιστορίας του ο Σπυρίδων τον μετρούσε και τον διηγιόταν σύμφωνα με τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, σχετικά με την τάση ενός συστήματος αν αφεθεί μόνο του να αυξάνει την αταξία που επικρατεί σε αυτό: Ο χρόνος περνούσε για τον πατέρα μου, διότι τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Πρώτα είχαμε όλα τα καλά και με τά ήλθε ο πόλεμος και μετά η κατοχή, όπου βέβαια είχε φροντίσει και είχε αρκετά τρόφιμα. Αλλά τελικά τα χάσαμε όλα. Μετά ήλθε η φυλακή και παρά λίγο να χάσει την δουλειά του. Μετά…

Φαντάσου να ζούσε σήμερα...

Ζούμε όλοι σε μια διάψευση της αλήθειας, ενώ γνωρίζουμε ότι πλησιάζει η πραγματικότητα...
Ζούμε στη καρδιά του σκότους, την νύχτα των αιμομικτικών και πατροκτονικών επιθυμιών...
Γιατί δεν βγαίνουμε στο φως της μέρα εκεί που είναι ο νόμος ενός πατέρα που βάζει όρια...
Γιατί δεν βγαίνουμε έξω στον χρόνο, στις σχέσεις, στον έξω κόσμο...έξω από το καβούκι μας...

Ιούδας ο Ισκαριώτης

Θυμάσαι πώς η Μεγάλη Παρασκευή ήταν μια μη μέρα, μια μέρα ακίνητη, όπου τίποτα δεν γινόταν, ο χρόνος είχε απλώσει, δεν υπήρχαν τα στριμώγματα του χρόνου της καθημερινότητας. Δεν υπήρχαν οι καθημερινές λαβές που κάνουν τον χρόνο να κυλά καθώς πιανόμαστε και πάμε από την μία στην άλλη ΄δουλει'α. Ο ουρανός ήταν μετέωρος.

Ήταν μια μέρα ενός πένθους που δεν γινόταν, μια μέρα χωρίς σκιάσεις, με το ανελέητο φως της δημοσότητας στη Μπαλκουβίνα, εκέι όπου ξεχιεμώνιαζαν όλοι οι Αραχωβίτες.

Είχαν κρεμάσει το ομοίωμα του Ιούδα, σε ένα προχειρο σταυρό που είχαν που στήσει έξω από την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, κοντά στον όχθο με τα σκίνα. Σε μας τα παιδιά έμοιαζε τρομακτικός, απόλυτα αληθινός. Τον είχαν παραγεμίσει με εκρηκτικά. Ο χρόνος έμενε μετέωρος. Όταν οι καμπάνες όμως σήμαιναν την ώρα της σταύρωσης, του έριχναν όλοι μαζί, άγρια, με τα κυνηγετικά. Αναφλεγόταν, οι δυναμίτες τον ξέσκιζαν, και ολόκληρος εκεί στην πλατεία. Έμεναν λίγα ανάξια υπολείμματα.

Αυτό το μεσημέρι θυμάμαι όταν ακούω … της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ… Ο Ιούδας είχε προδώσει τον δάσκαλό του. Φαινόταν δίκαιο αυτό που γινόταν... τρομακτικό, άγριο, όμορφο και τραγικό.

Τότε ο δημόσιος χώρος δεν ήταν κατειλλημμένος με σκουπίδια, γιατρούς, δικηγόρους, δημοσιογράγφους, πολιτικούς, να κάνουν δημόσιες σχέσεις και να μας εξαναγκάζουν να να δεχόμαστε τα ψέματα, και την εξουσία τους σαν αλήθεια.
Ο Καμύ δεν είχε πει ότι την δικαιοσύνη, την ηθική και την δέσμευση δεν της έμαθε στη φιλοσσοφία αλλά στο ποδόσφαιρο; Εμείς ποδόσφαιρο παίζαμε την Μεγάλη Παρασκευή.

AITH

Η ΑΙΤΗ, η μικρή και πτωχή αυτή χώρα είναι η πρώτη πού αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση του 1821 διά του Προέδρου της Μπουαγιέ. Μόλις που τελείωσε τον δικό της απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον των Γάλλων αποικιοκρατών, αν και κατεστραμμένη οικονομικά, έστειλε στο Παρίσι στον ΑΔΑΜΑΝΤΙΟ ΚΟΡΑΗ 25 Τόννους καφέ να εκποιηθούν για να αγορασθούν όπλα γιά τόν δικό μας αγώνα. Επίσης έστειλε 100 εθελοντές μαύρουςστρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελληνων.

Σ΄αυτή λοιπόν τη χώρα Χ Ρ Ω Σ Τ Α Μ Ε

Θα βρείτε πληροφορίες για την ακρίβεια αυτών που γράφονται στην εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου, στο λήμμα Αϊτή και στο βιβλίο του Λάζου, Έλληνες στα απελευθερωτικά κινήματα.

<<Φίλους Τίμα >> δίδαξε ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ. Έστω και μετά από 200 χρόνια, ας στείλει καθένας μας ότι μπορεί στο Προξενείο της ΦΙΛΤΑΤΗΣ χώρας.

Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας.Προξενείο Αϊτής: οδός Βασ. Σοφίας 28 Μαρούσι ΤΚ 15124

Από τα Μακρά Βάλτα

Τι δείχνει ο αγέραστος έφηβος της Αράχωβας; To μέλλον, τους νέους ορίζοντες.

Έρχονται οι αντάρτες

Θυμάσαι που είμαστε μαζεμένοι στο προαύλιο του μεγάλου Αη Νικόλα και ξαφνικά ακούσαμε την φωνή ότι έρχονται οι αντάρτες. Και άρχισαν να τρέχουν οι μεγάλοι, οι νέοι, εικοσάρηδες και τριαντάρηδες, να φύγουν για τα παραθαλάσια για να μη τους πιάσουν και στους στρατολογήσουν οι αντάρτες. Πήδηξε και ο Παύλος την μάντρα του προαυλίου και άρχισε και αυτός να τρέχει κατά την Μπαλκουβίνα. Θα ήταν τότε 11 χρονών. Στην Μπαλκουβίνα ήταν ο πατέρας του ο δάσκαλος και ο θείος ο Πέτρος, αδελφός του δάσκαλου. Έφτασε μετά τα μεσάνυχτα και ξύνησε τον δάσκαλο που ξαφνιάστηκε μόλις τον είδε. Τι κάνεις εσύ εδώ; Έφυγα γιατί θα έρχονταν οι αντάρτες του είπε αυτός. Και τι δουλειά έχουν οι αντάρτες με σένα ρε κερατιάρη; Του έθεσε ξεκάθαρα τις διαφορές στις γεννιές και έτσι τον καθησύχασε.

Ο αντάρτης

Θυμάσαι κοντά στο τέλος του εμφυλίου, που ξαφνικά μάθαμε ότι γινόταν λαϊκό δικαστήριο στο προαύλιο της εκκλησίας. Εσύ το είχες δει. Δικαζόταν ένας νέος με τη κατηγορία ότι έκλεψε. Καταδικάστηκε σε θάνατο. Δεν ήταν κάτι που συγχωρούσαν τότε οι αντάρτες. Από ό,τι όμως έλεγαν οι άλλοι στην Αράχωβα δεν ήταν αυτός ο λόγος αλλά ένα γράμμα στους δικούς του, που έπιασαν οι συντροφοί του, ότι δεν θά έμενε άλλο στο βουνό, θα το έσκαγε και θα πήγαινε να τους βρει, τους είχε επιθυμήσει και του έλειπαν. Θα λιποτακτούσε. Αυτό σίγουρα δεν το συγχωρούσε κανείς στρατός ιδιαίτερα εκείνη την εποχή. Η εκτέλεση έγινε την ίδια μέρα έξω από τον μικρό Αη Νικόλα. Τον έβαλαν να ανοίξει τον δικό του λάκο. Και ο παλαβός ο Χαραλάμπης του Πλασαρά του έλεγε..."Ρε καομοίρη... ξέρεις που σε πάνε τώρα... ξέρεις πού σε πάνε, ξέρεις τι θα σου κάνουν...". Πού να ξέρει τι είναι ο θάνατος... Φαντάζεσαι την αγωνία που θα είχε. Τον έθαψαν αδιάβαστο πίσω ακριβώς από τον μικρό Αη Νικόλα. Αυτόν που έκτισε ο Πατριάρχης Δοσίθεος Β' 300 χρόνια πριν. Κάθε εκκλησία κάθε γειτονιάς είχε παλιά το δικό της νεκροταφείο. Όταν μεγαλώναμε εμείς ύπήρχε ένα νεκροταφείο. Και ένας πρόσφατος τάφος στη μέση του χωριού, φορτισμένος με τόση ενοχή, δεν ήταν εύκολο να τον σκεφτούμε και να τον εντάξουμε στην ζωή μας. Θυμάσαι όταν μεγαλώναμε φοβόμουν να περάσω από κοντά από τον μικρό Αη Νικόλα. Εμέις δεν ξέραμε ποιός τον έκτισε. Ξέραμε ότι αυτό το άσπρο στον πίσω τοίχο του αυτόν προς στην Σκαλίστα ήταν από τα μυαλά του αντάρτη. Αυτά ακούγαμε, ανεπεξέργαστα, ωμά και απένθητα, μέχρι που μεγαλώσαμε. Φοβόμαστε το τελεσίδηκο του θανάτου και ταυτόχρονα φοβόμαστε μήπως δεν είναι αυτό το πραγματικό σημείο που έκειτο ο εκτελεσθείς. Και μήπως σηκωθεί από τον τάφο και μας κυνηγήσει. Τα μάτια των Αγίων του Αη Νικόλα τα είχαν βγάλει οι αντάρτες; Έτσι ξέραμε.

Για να τελειώσει το καλοκαίρι

Αράχωβα, 23 Αυγούστου 2009

Τα εννιάμερα της Παναγίας γιορτάστηκαν με ευλάβεια και μυσταγωγία στο εξωκλήσι το αφιερωμένο στη Χάρη Της. Σε πανέμορφο, κατάφυτο από δέντρα και θάμνους ύψωμα στο Κάτω Χωριό είναι χτισμένο το εκκλησάκι. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, μας κάλεσε όλους να ψάλουμε με πίστη το «εν τη γεννήση την Παρθενίαν εφύλαξας». Όλο το χωριό συμμετείχε, σύσσωμο. Οι άρτοι και τα γλυκίσματα από τις οικογένειες του Κάτω Χωριού μας περίμεναν μετά την έξοδό μας από το Ναό. Η μέρα ήταν καλοκαιρινή, με εκείνη, όμως, την ψύχρα του βουνού τις πρωινές ώρες.
Όλοι, με αίσθημα πληρότητας, ανταλλάσσαμε τις ευχές που άρμοζαν στη μεγάλη Θεομητορική εορτή.
Αμέσως μετά τη λειτουργία έφυγε η Βάλια για την Αθήνα αλλά την ίδια σχεδόν ώρα έφτασε στο χωριό ο κουνιάδος μου, Σωτήρης, ο ψυχίατρος. Θα έμενε λίγες ώρες μαζί μας. Η χαρά μας ήταν μεγάλη. Εγώ, τουλάχιστον, είχα χρόνια να τον δω και το χάρηκα.
Και να η μεγάλη έκπληξη στο τελείωμα της ημέρας: Το αποχαιρετιστήριο party των παιδιών, των πολλών παιδιών, που παραθέριζαν στο χωριό άρχισε. Άρχισε ενώ είχαμε απογοητευτεί ότι δεν θα πραγματοποιείτο. Τα προηγούμενα χρόνια προηγείτο μία ενημέρωση. Το περιμέναμε. Φέτος, αποφασίστηκε την προηγούμενη σχεδόν μέρα.
Θα περίμενε κανείς ότι δεν θα υπήρχε μεγάλη συμμετοχή και κέφι. Όμως, πολλοί κάτοικοι, όλοι του χωριού αλλά και κάποιοι από άλλα μέρη προσήλθαν. Πολλά παιδιά συγκεντρώθηκαν και ολοταχώς ανέλαβαν τα πόστα τους.
Ο Κωνσταντίνος στα ηχεία, τακτοποιούσε τα καλώδια, όλα τα σχετικά με τη λειτουργία του μικροφώνου και την καλή απόδοση των τραγουδιών. Η Ειρήνη πήρε το μικρόφωνο και με την άνεση παρουσιάστριας προλόγισε με χάρη.
Τα τραπέζια είχαν τοποθετηθεί και στρωθεί καλλιτεχνικά κάτω από τους θεόρατους, αιωνόβιους πλατάνους του χώρου του Αγίου Νικολάου. Πιάτα, ποτήρια, πετσέτες μας προσέφεραν τα κορίτσια, κυρίως, με ευγένεια και χάρη. Ο ακούραστος Χρήστος, ο ταγματάρχης, με το ζεύγος Αργύρη και Ελένης είχαν αναλάβει το ψήσιμο του κρέατος. Πεντανόστιμα, χορταστικά σουβλάκια μοσχοβολούσαν στα κάρβουνα. Ο καπνός και η μυρωδιά τους είχαν γεμίσει όλο τον ουρανό της Αράχωβας.
Σαλάτες, φέτα, χωριάτικο ψωμί, μπύρες, αναψυκτικά και γλυκίσματα ήταν προσφορά των γονιών των παιδιών και όλων των κατοίκων του χωριού.
Το σημαντικότερο, όμως, ήταν το κέφι μικρών και μεγάλων.
Ο Πολύβιος, ο Νίκος, παιδιά του Αιμίλιου, φτασμένου μουσικού, και η εξαδέλφη τους Ειρήνη, με τις μουσικές γνώσεις τους (βιολί, κιθάρα, κανονάκι) δέχτηκαν τα θερμά μας χειροκροτήματα και τα ζωηρά «μπράβο!!».
Τα έξι παιδιά του Βαγγέλη, δικηγόρου και αποφοίτου της σχολής θεάτρου του Καρόλου Κουν, με τις χορευτικές τους ικανότητες έκαναν το χωριό να ζωντανέψει και πολλά ακόμα παιδιά συμμετείχαν με όποιον τρόπο μπορούσαν.
Σώπασαν οι ήχοι από τα κουδούνια των προβάτων, σώπασαν τα κελαηδήματα των πουλιών, για να ακούγονται τα κλαρίνα και τα βιολιά.
Και οι μεγάλοι, με πρωταγωνίστρια την Ελένη, που κυριολεκτικά κεντούσε παρά χόρευε, δεν έλεγαν να βγουν από την πίστα.
Τραγούδια δημοτικά, καλαματιανά και τσάμικα και χορός, πολύς χορός, μας συνεπήραν.
Γίναμε όλοι σαν τα παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου, που πρωταγωνιστούσαν. Το party ήταν δικό τους. Εμείς απλά συμμετείχαμε, έτσι για να διασκεδάσουμε μαζί τους και να τα συγχαρούμε.
--------------------------------

Ο Αύγουστος πέρασε, ο καιρός έχει ψυχράνει. Όλοι όσοι γλεντούσαμε κάτω από το πλατάνια του Αγίου Νικολάου φεύγουμε. Τα παιδιά στα σχολεία τους, οι μεγάλοι στις υποχρεώσεις τους.
Συγχαρητήρια σε όσους βοήθησαν στην ωραία αυτή βραδιά.
Καλό χειμώνα σε όλους.

Ελένη Ασημακοπούλου - Μανωλοπούλου

Η αγάπη για τα παιδιά

Γέμισε η Αράχωβα παιδιά κι εφέτος. Απίστευτο να βλέπεις να γεμίζουν από παιδιά τα αλώνια, τα μονοπάτια, και τα προαύλια. Να οργανώνουν μια γιορτή, για τους μεγάλους. Για να τελειώσει το καλοκαίρι. Για να κάνουν ένα γεγονός να γίνει. Να μη φύγουμε άπραγοι, όπως γίνεται δυστυχώς τελευταία σε αυτή τη ρηχή πραγματικότητα που ζούμε στην Αθήνα. Το νοιάξιμο για τους άλλους κάνει μεστά τα γεγονότα της ζωής.

Μα σε λίγο θα μεγαλώσουν και αυτά και θα φύγουν... θα αδειάσει πάλι η Αράχωβα από παιδιά.

Δεν είναι έτσι. Θα κάνουν τα δικά τους απιδιά και θα γεμίσει πάλι ο τόπος. Και ο χρόνος θα συνεχίσει να κυλά.

Η αγάπη για μια γυναίκα ή για ένα άνδρα έχει σκοπό να φέρει κανείς και να κρατήσει τον άλλο κοντά του σε όλη του τη ζωή αν είναι δυνατόν. Η αγάπη των γονιών για τα παιδιά είναι τραγική. Έχει σκοπό να διώξει τα παιδά, να τα αφήσει να γίνουν αυτόνομα, να φύγουν. Αυτό αρχίζει από τα πρώτα βήματα του παιδιού στη ζωή.

Τι κάνει τη διαφορά;

Στην Λυκούρια, στον πόλεμο ήταν γραμματέας του ΕΑΜ, ως ο δάσκαλος, ο μορφωμένος. Το ΕΑΜ ήταν η νέα Φιλική Εταιρεία. Ο αδελφός της πεθεράς του, είχε το μπακάλικο, και για να σώσει την επιχειρησή του έγινε και πρόεδρος του ΕΑΜ, τα παιδιά του όμως, και άλλοι είχαν πραγματικά ενταχθεί στο Αντάρτικο. Ο ένας μάλιστα είχε πολεμήσει στο Περιστέρι και μας έλεγε αργότερα πως αυτά τα άγρια φονικά που είδε αυττός στον κινηματογράφο ΄Φοίβο’ δεν μπορούσε να τα φαντασθεί άνθρωπος, αν και εμείς προσπαθούσαμε βλέποντας μετά ταινίες και ζευγαράκια να ... εκεί που πραγματικά τότε σκοτώνονταν.

Ο Αλίφωνας, των ανταρτών της περιοχής του είχε πει: Εσάς τους διανοούμενους, διανοούμενος ήτνα ο δάσκαλος, θα σας φάμε τελευταίους.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος και συνεχιζόταν ο εμφύλιος, ο «δεύτερος γύρος» που λένε, τα θύματα των ανταρτών έκλεισαν στην φυλακή τους συγγενείς και τους φίλους και άλλους και κάλεσαν τον δάσκαλο να πάει μάρτυρας κατηγορίας, πράγμα που σαφώς αρνήθηκε, του ήταν αδιανόητο. Τον απείλησαν πως αν δεν πάει ως μάρτυρας κατηγορίας θα πρέπει να πάει ως κατηγορούμενος, και αυτός είπε ας πάει ως κατηγορούμενος.

Και πήγε φυλακή 6 μήνες, όπου υπέφερε τα μέγιστα, σε όλη του τη ζωή, απ’ αυτό. Δεν κρατά παρά ελάχιστα πράγματα δικά του, να μη έχει βάρη ιδιοκτησίας και ευθύνης. Μια κουβέρτα είχε, το τσαμασύρι, και δεν είχε που να κατουρήσει την νύκτα, με άλλους πολλούς μέσα στο θάλαμο που τον κρατούσαν. Και τώρα μια κουβέρτα έχει στην κατοχή του και δεν έχει που να κατουρήσει την νύκτα, με το πρόβλημα που έχει με το ουροποιητικό σύστημα, κλπ.

Αν δεν έβαζε μέσον ο δικηγόρος Π... στον Γεροκωψστόπουλο και τον Π. Κανελλόπουλο, και αν έμενε κι άλλο στην φυλακή, δεν θα άντεχε, έτσι έλεγε. Το μέσον ήταν σωτήριο.

Πίστευε, ότι θα πάει κατηγορούμενος, θα απολογούταν σε δίκη, και θα αποκαλυπτόταν η αλήθεια. Αφελής. Πιστεύω πως πίστευε ότι μπορεί να ‘κάνει την διαφορά’, γι αυτό δεν πήγε ως μάρτυρας κατηγορίας. Αυτός ο άμεσος ηρωισμός... των δασκάλων που επεμβαίνουν να ξυπνήσουν τα παιδιά, και ας παίζουν τα βιολιά και τα όργανα κοροιδευτικά περιγελλώντας την εμφανή εδώ εξιδανίκευση και αυταπάτη, αυτοί κάνουν την διαφορά, αυτοί κάνουν το make believe, μέσα στην φωτιά, την άμεση μεταβίβαση, που ξεσπά στον κινηματογράφο Φοίβο και διακόπτει την παράσταση.

Πως κάποιος ‘κάνει την διαφορά’;

Παληοί μαθητές του στην Μπαλκουβίνα έλεγαν πρόσφατα πως όταν τελείωναν το Δημοτικό τους πήγαινε ο ίδιος ποδαρόδρομο στην Ακράτα, για να δώσουν εξετάσεις για το Γυμνάσιο. Τον φαντάζομαι να περπατάει μαζί τους λιγομίλητος και μόνο να λέει λίγες κουβέντες για να τους δείξει πως τους σκέφτεται και τους έχει εμπιστοσύνη, πολύ υπερήφανος, απέναντι σε όλες τις αντίξοεες συνθήκες, τις τραχιές. Δεν ανεχόταν τις υστερίες, ‘δεν ξέρω, δεν μπορώ’ και τέτοια, η επιθυμία ήταν των παιδιών και η επιτυχία δική τους μόνο, αλλά για χάρη του δασκάλου τους και του έθνους. Τα παιδιά του πετύχαιναν στις εξετάσεις τους.

Συνήθιζε να αστειεύεται όταν, τώρα πρόσφατα, του πήγαιναν κάτι που ήθελε «Εγώ δεν έχω τίποτα να στο αναταποδώσω αλλά το έθνος θα σε ευγνωμονεί».

Τα μονοπάτια της Τρυγινούς

"Δεν ανήκουμε σε αυτούς που παίρνουν απλώς τη γνώση τους από βιβλία ή με την παρότρυνση βιβλιών -είναι συνήθειά μας να σκεφτόμαστε στον καθαρό αέρα, περπατώντας, πηδώντας, σκαρφαλώνοντας ή χορεύοντας, σε μοναχικά βουνά κατά προτίμηση ή κοντά στη θάλασσα, όπου ακόμα και τα μονοπάτρια έχουν γίνει στοχαστικά".

Frriederich Nietzsche

Το κράτος των Ελλήνων

Τα πράγματα γύρω μας είναι πολύπλοκα και όντως έχουμε αναπτύξει υψηλή τεχνολογία πέραν από τις δυνατότητές μας να σκεφτούμε και να προνοήσουμε για τις συνέπειες. Η σκέψη του ανθρώπου, η ικανότητά του να φτιάξει νοήματα, να συμβολοποιέι αληθινά και να καταλαβαίνει τι του γίνεται δεν έχει αναπτυχθεί παρά ελάχιστα. Εν τω μεταξύ φτιάχνει εργαλεία, τελειοποιεί τις τεχνολογίες του, τα στοιχεία που οραγνώνουν σε κράτος τις κοινότητές του, τα στοιχεία των χαρακτήρων που είναι κατάλληλοι να υπερετήσουν τις κοινωνίες συμμορφούμενοι με τις υποδείξεις. Κατ' ουσία φτιάχνει "κατασκευές ερμηνείας", δηλαδή παραδείγματα δράσης με τα οποία παρεμβαίνει στον κόσμο, εισάγοντας ένα γραμμικό χρόνο σε συστήματα που είναι απρόβλεπτα. Εκμεταλευόμαστε για ένα διάστημα ένα μέρος από τις άπειρες δυνάμεις που έχει ο κόσμος, αλλά πολύ λίγο καταλαβάινουμε στα αλήθεια τι γίνεται. Εν τω μεταξύ έχουμε επιβάλλει διάφορες διαστρεβλώσεις που χαραζουν τον κόσμο με τεχνητές γραμμές που σχηματίζουν τον χαρακτήρα μια κοινωνίας, το κράτος.

Το Ελληνικό κράτος επιβάλει ανήθικες απαιτήσεις. Π.χ.:

1. Ζητά από τους εργαζόμενους που παράγουν να πληρώσουν φόρους με τους οποίους πληρώνει αργόμισθους υπεράριθμους δημόσιους υπαλλήλους για να τους έχουν τα κόμματα σαν πελάτες.

2. Επιτρέπει σε ανίκανους καθηγητές, κομματικούς συνδικαλιστές, έμφοβους πρυτάνεις, και φοιτητοπατέρες να καταστρέφουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και την παιδεία.΄

3. Δανείζεται με αβάσταχτους όρους για να ανταμοίψει με εξωφρενικά ποσά κομματικά στελέχη να κάνουν εθελουσία έξοδο από τις ΔΕΚΟ, υποθηκεύοντας το μέλλον του έθνους.

4. Δεν φροντίζει αυτούς που έχουν ανάγκη (παιδιά, ασθενείς και ηλικιωμένους) αλλά έχει αφήσει σε ιδιώτες να αναλάβουν τις δικές του υπηρεσίες (παιδεία και υγεία).

"Ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία έχει φροντίσει"

"Κενότητα των επιδείξεων, δράματα επί σκηνής, ποίμνια, αγέλες, κονταροχτυπήμτα, ένα κοκαλάκι ριγμένο στα σκυλιά, ψίχουλα ψωμιού στη στέρνα με τα ψάρια, αχθοφόρα μυρμήγκια, τρεχαλητά φοβισμένων ποντικών, μαριονέτες με κινήσεις σπασμωδικές. Λοιπόν, πρέπει ανάμεσα σε όλα αυτά να στέκεσαι πράος και χωρίς αλαζονική αναίδεια, όμως να 'χεις πάντα στο νου σου, πως ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία έχει φροντίσει".

Μάρκος Αυρήλιος

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

Αθήνα: Θύραθεν Εκδόσεις. 2008. Εισαγωγή-Μετάφραση-Σχόλια Γιάννης Αβραμίδης. Επιμέλεια-Διορθώσεις: Κατερίνα Καούκη

Το τροπάριο της Κασσιανής

Η ΚΑΣΣΙΑΝΗ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο ύμνος της Κασσιανής ψάλλεται στον όρθρο της μεγάλης Τετάρτης, ο οποίος τελείται το απόγευμα της Μεγάης Τρίτης.

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.