Κυβερνήτης της Ελλάδος

«...Ελπίζω ότι όσοι εξ' υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσιαυπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της...»

«...εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Ιωάννης Καποδίστριας πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ' Εθνοσυνέλευση

Έξω... στον χρόνο

Θυμάσαι... τον χρόνο της ιστορίας του ο Σπυρίδων τον μετρούσε και τον διηγιόταν σύμφωνα με τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, σχετικά με την τάση ενός συστήματος αν αφεθεί μόνο του να αυξάνει την αταξία που επικρατεί σε αυτό: Ο χρόνος περνούσε για τον πατέρα μου, διότι τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Πρώτα είχαμε όλα τα καλά και με τά ήλθε ο πόλεμος και μετά η κατοχή, όπου βέβαια είχε φροντίσει και είχε αρκετά τρόφιμα. Αλλά τελικά τα χάσαμε όλα. Μετά ήλθε η φυλακή και παρά λίγο να χάσει την δουλειά του. Μετά…

Φαντάσου να ζούσε σήμερα...

Ζούμε όλοι σε μια διάψευση της αλήθειας, ενώ γνωρίζουμε ότι πλησιάζει η πραγματικότητα...
Ζούμε στη καρδιά του σκότους, την νύχτα των αιμομικτικών και πατροκτονικών επιθυμιών...
Γιατί δεν βγαίνουμε στο φως της μέρα εκεί που είναι ο νόμος ενός πατέρα που βάζει όρια...
Γιατί δεν βγαίνουμε έξω στον χρόνο, στις σχέσεις, στον έξω κόσμο...έξω από το καβούκι μας...

Ιούδας ο Ισκαριώτης

Θυμάσαι πώς η Μεγάλη Παρασκευή ήταν μια μη μέρα, μια μέρα ακίνητη, όπου τίποτα δεν γινόταν, ο χρόνος είχε απλώσει, δεν υπήρχαν τα στριμώγματα του χρόνου της καθημερινότητας. Δεν υπήρχαν οι καθημερινές λαβές που κάνουν τον χρόνο να κυλά καθώς πιανόμαστε και πάμε από την μία στην άλλη ΄δουλει'α. Ο ουρανός ήταν μετέωρος.

Ήταν μια μέρα ενός πένθους που δεν γινόταν, μια μέρα χωρίς σκιάσεις, με το ανελέητο φως της δημοσότητας στη Μπαλκουβίνα, εκέι όπου ξεχιεμώνιαζαν όλοι οι Αραχωβίτες.

Είχαν κρεμάσει το ομοίωμα του Ιούδα, σε ένα προχειρο σταυρό που είχαν που στήσει έξω από την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, κοντά στον όχθο με τα σκίνα. Σε μας τα παιδιά έμοιαζε τρομακτικός, απόλυτα αληθινός. Τον είχαν παραγεμίσει με εκρηκτικά. Ο χρόνος έμενε μετέωρος. Όταν οι καμπάνες όμως σήμαιναν την ώρα της σταύρωσης, του έριχναν όλοι μαζί, άγρια, με τα κυνηγετικά. Αναφλεγόταν, οι δυναμίτες τον ξέσκιζαν, και ολόκληρος εκεί στην πλατεία. Έμεναν λίγα ανάξια υπολείμματα.

Αυτό το μεσημέρι θυμάμαι όταν ακούω … της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ… Ο Ιούδας είχε προδώσει τον δάσκαλό του. Φαινόταν δίκαιο αυτό που γινόταν... τρομακτικό, άγριο, όμορφο και τραγικό.

Τότε ο δημόσιος χώρος δεν ήταν κατειλλημμένος με σκουπίδια, γιατρούς, δικηγόρους, δημοσιογράγφους, πολιτικούς, να κάνουν δημόσιες σχέσεις και να μας εξαναγκάζουν να να δεχόμαστε τα ψέματα, και την εξουσία τους σαν αλήθεια.
Ο Καμύ δεν είχε πει ότι την δικαιοσύνη, την ηθική και την δέσμευση δεν της έμαθε στη φιλοσσοφία αλλά στο ποδόσφαιρο; Εμείς ποδόσφαιρο παίζαμε την Μεγάλη Παρασκευή.

AITH

Η ΑΙΤΗ, η μικρή και πτωχή αυτή χώρα είναι η πρώτη πού αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση του 1821 διά του Προέδρου της Μπουαγιέ. Μόλις που τελείωσε τον δικό της απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον των Γάλλων αποικιοκρατών, αν και κατεστραμμένη οικονομικά, έστειλε στο Παρίσι στον ΑΔΑΜΑΝΤΙΟ ΚΟΡΑΗ 25 Τόννους καφέ να εκποιηθούν για να αγορασθούν όπλα γιά τόν δικό μας αγώνα. Επίσης έστειλε 100 εθελοντές μαύρουςστρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελληνων.

Σ΄αυτή λοιπόν τη χώρα Χ Ρ Ω Σ Τ Α Μ Ε

Θα βρείτε πληροφορίες για την ακρίβεια αυτών που γράφονται στην εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου, στο λήμμα Αϊτή και στο βιβλίο του Λάζου, Έλληνες στα απελευθερωτικά κινήματα.

<<Φίλους Τίμα >> δίδαξε ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ. Έστω και μετά από 200 χρόνια, ας στείλει καθένας μας ότι μπορεί στο Προξενείο της ΦΙΛΤΑΤΗΣ χώρας.

Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας.Προξενείο Αϊτής: οδός Βασ. Σοφίας 28 Μαρούσι ΤΚ 15124

Από τα Μακρά Βάλτα

Τι δείχνει ο αγέραστος έφηβος της Αράχωβας; To μέλλον, τους νέους ορίζοντες.

Έρχονται οι αντάρτες

Θυμάσαι που είμαστε μαζεμένοι στο προαύλιο του μεγάλου Αη Νικόλα και ξαφνικά ακούσαμε την φωνή ότι έρχονται οι αντάρτες. Και άρχισαν να τρέχουν οι μεγάλοι, οι νέοι, εικοσάρηδες και τριαντάρηδες, να φύγουν για τα παραθαλάσια για να μη τους πιάσουν και στους στρατολογήσουν οι αντάρτες. Πήδηξε και ο Παύλος την μάντρα του προαυλίου και άρχισε και αυτός να τρέχει κατά την Μπαλκουβίνα. Θα ήταν τότε 11 χρονών. Στην Μπαλκουβίνα ήταν ο πατέρας του ο δάσκαλος και ο θείος ο Πέτρος, αδελφός του δάσκαλου. Έφτασε μετά τα μεσάνυχτα και ξύνησε τον δάσκαλο που ξαφνιάστηκε μόλις τον είδε. Τι κάνεις εσύ εδώ; Έφυγα γιατί θα έρχονταν οι αντάρτες του είπε αυτός. Και τι δουλειά έχουν οι αντάρτες με σένα ρε κερατιάρη; Του έθεσε ξεκάθαρα τις διαφορές στις γεννιές και έτσι τον καθησύχασε.

Ο αντάρτης

Θυμάσαι κοντά στο τέλος του εμφυλίου, που ξαφνικά μάθαμε ότι γινόταν λαϊκό δικαστήριο στο προαύλιο της εκκλησίας. Εσύ το είχες δει. Δικαζόταν ένας νέος με τη κατηγορία ότι έκλεψε. Καταδικάστηκε σε θάνατο. Δεν ήταν κάτι που συγχωρούσαν τότε οι αντάρτες. Από ό,τι όμως έλεγαν οι άλλοι στην Αράχωβα δεν ήταν αυτός ο λόγος αλλά ένα γράμμα στους δικούς του, που έπιασαν οι συντροφοί του, ότι δεν θά έμενε άλλο στο βουνό, θα το έσκαγε και θα πήγαινε να τους βρει, τους είχε επιθυμήσει και του έλειπαν. Θα λιποτακτούσε. Αυτό σίγουρα δεν το συγχωρούσε κανείς στρατός ιδιαίτερα εκείνη την εποχή. Η εκτέλεση έγινε την ίδια μέρα έξω από τον μικρό Αη Νικόλα. Τον έβαλαν να ανοίξει τον δικό του λάκο. Και ο παλαβός ο Χαραλάμπης του Πλασαρά του έλεγε..."Ρε καομοίρη... ξέρεις που σε πάνε τώρα... ξέρεις πού σε πάνε, ξέρεις τι θα σου κάνουν...". Πού να ξέρει τι είναι ο θάνατος... Φαντάζεσαι την αγωνία που θα είχε. Τον έθαψαν αδιάβαστο πίσω ακριβώς από τον μικρό Αη Νικόλα. Αυτόν που έκτισε ο Πατριάρχης Δοσίθεος Β' 300 χρόνια πριν. Κάθε εκκλησία κάθε γειτονιάς είχε παλιά το δικό της νεκροταφείο. Όταν μεγαλώναμε εμείς ύπήρχε ένα νεκροταφείο. Και ένας πρόσφατος τάφος στη μέση του χωριού, φορτισμένος με τόση ενοχή, δεν ήταν εύκολο να τον σκεφτούμε και να τον εντάξουμε στην ζωή μας. Θυμάσαι όταν μεγαλώναμε φοβόμουν να περάσω από κοντά από τον μικρό Αη Νικόλα. Εμέις δεν ξέραμε ποιός τον έκτισε. Ξέραμε ότι αυτό το άσπρο στον πίσω τοίχο του αυτόν προς στην Σκαλίστα ήταν από τα μυαλά του αντάρτη. Αυτά ακούγαμε, ανεπεξέργαστα, ωμά και απένθητα, μέχρι που μεγαλώσαμε. Φοβόμαστε το τελεσίδηκο του θανάτου και ταυτόχρονα φοβόμαστε μήπως δεν είναι αυτό το πραγματικό σημείο που έκειτο ο εκτελεσθείς. Και μήπως σηκωθεί από τον τάφο και μας κυνηγήσει. Τα μάτια των Αγίων του Αη Νικόλα τα είχαν βγάλει οι αντάρτες; Έτσι ξέραμε.